Delegujesz, a i tak wszystko wraca do Ciebie.
Oddajesz zadanie, odetchasz — i po dwóch dniach wraca. Z pytaniami, z poprawką, z decyzją, której i tak nie podejmą bez Ciebie.
Oddajesz zadanie, odetchasz — i po dwóch dniach wraca. Z pytaniami, z błędem do poprawienia albo z prośbą o decyzję, której i tak nikt nie podejmie bez Ciebie. Efekt? Tłumaczenie zajęło więcej czasu niż zrobienie tego samemu. Więc następnym razem robisz sam.
Dlaczego to wraca
Bo oddałeś zadanie, ale nie oddałeś kontekstu. Człowiek dostał polecenie, a nie wie, po co to robi, według jakich zasad i gdzie wolno mu zdecydować samemu.
Więc przy każdej niepewności robi jedyną bezpieczną rzecz: pyta Ciebie. I koło się zamyka.
Delegowanie zadań to nie oddanie decyzji
Można rozdać wszystkie zadania i nadal podejmować każdą decyzję samemu. Wtedy zespół wykonuje, ale myślenie wciąż jest na Tobie — a to ono Cię zatyka.
Wraca nie praca. Wraca decyzja. Dopóki Ty jesteś jedynym miejscem, gdzie wiadomo, jak należy, wszystko będzie ciążyć w Twoją stronę.
Pierwszy ruch
Nie deleguj więcej na siłę. Najpierw zrób tak, żeby zespół widział te same zasady, co Ty — co jest naprawdę ważne, co wolno rozstrzygnąć bez pytania, gdzie biegnie granica.
Gdy reguła jest wspólna, ludzie decydują sami w większości spraw, a do Ciebie wraca już tylko prawdziwy wyjątek.
Nie wraca praca, którą oddałeś. Wraca decyzja, której nie oddałeś.
Dlaczego delegowane zadania wracają do mnie?
Bo zwykle oddajesz samo zadanie, a nie kontekst i prawo do decyzji. Bez jasnej reguły, gdzie wolno rozstrzygać samemu, zespół przy każdej wątpliwości wraca z pytaniem do Ciebie.
Jak delegować, żeby nie sprawdzać wszystkiego po kolei?
Oddaj nie tylko czynność, ale też zasady i granice decyzji. Gdy zespół wie, według czego decydować, znika potrzeba ciągłej kontroli.
Czy to znaczy, że źle dobrałem ludzi?
Najczęściej nie. Ludzie wracają z pytaniami, bo brakuje im wspólnego obrazu zasad, a nie dlatego, że są zbyt słabi.
